RS-28 Sarmata, e njohur edhe si Satan II 9 (Satani), është raketa balistike bërthamore ndërkontinentale më e re dhe më e fuqishme e Rusisë dhe ndoshta e të gjithë planetit.
Në një kohë kur lufta në Ukrainë vazhdon të rrisë tensionet midis Rusisë dhe Perëndimit, Moska po rikthen në plan të parë ndoshta armën më të tmerrshme në arsenalin e saj bërthamor. Arsyeja është RS-28 Sarmat, i njohur në të gjithë botën me preudonimin “Satani II”.
Ditët e fundit, informacione dhe deklarata të reja nga udhëheqja ruse kanë zbuluar se programi i raketave po hyn përsëri në një fazë të plotë zhvillimi, pas disa vonesave, problemeve teknike dhe testeve të dështuara që kishin ngritur pyetje nëse sistemi më në fund mund të bëhej vërtet funksional.
Vladimir Putin ka folur edhe një herë publikisht për Sarmat, duke e përshkruar atë si sistemin më të fuqishëm të raketave në botë dhe duke pretenduar se brenda vitin 2026 do të integrohet plotësisht në forcat strategjike bërthamore të Rusisë. Ky njoftim nuk u bë rastësisht. Kjo vjen në një kohë kur marrëdhëniet midis Rusisë dhe NATO-s janë ndoshta në pikën më të rrezikshme në dekadat e fundit, me Moskën që përdor vazhdimisht frenimin bërthamor si një mjet për të ushtruar presion dhe për të projektuar fuqi drejt Perëndimit.
Satani II nuk është thjesht një tjetër raketë balistike ndërkontinentale. Është një armë masive bërthamore e projektuar për të qenë në gjendje të mbajë koka të shumta bërthamore, të ndryshojë trajektore, të anashkalojë sistemet anti-raketore dhe të godasë objektiva pothuajse kudo në planet. Vetë ekzistenca e saj është pjesë e strategjisë së “frikës bërthamore” të Rusisë, një strategji që dëshiron të tregojë se Rusia mbetet një superfuqi pavarësisht presioneve ekonomike dhe luftës në Ukrainë.
Dhe ndërsa Moska mund të pretendojë se raketa është praktikisht e pandalshme, shumë analistë perëndimorë janë skeptikë ndaj disa prej pretendimeve të Kremlinit, veçanërisht pas testeve të dështuara në vitet e fundit. Megjithatë, edhe ekspertët më të kujdesshëm bien dakord se nëse Sarmat funksionon siç është projektuar, do të jetë një nga armët strategjike më të rrezikshme të ndërtuara ndonjëherë.
Por sa i fuqishëm është rusi “Satani 2” dhe çfarë niveli shkatërrimi do të sillte nëse do të godiste një qytet të madh europian si Parisi ose Londra?
Çfarë është Satani II?
RS-28 Sarmat u krijua për të zëvendësuar raketën sovjetike R-36M, një raketë që NATO e kishte quajtur “Satani”. Prandaj edhe pseudonimi “Satani II”. Zhvillimi i saj filloi në fillim të viteve 2010 dhe u zbulua zyrtarisht nga Putini në vitin 2018, së bashku me superarmë të tjera që Rusia pretendon se do të ndryshonin ekuilibrin e fuqisë në botë.
Raketa është literalisht gjigante. Peshon mbi 200 ton, është rreth 35 metra e gjatë dhe transportohet në silo nëntokësore. Përdor lëndë djegëse të lëngshme dhe konsiderohet si një nga raketat balistike ndërkontinentale më të rënda të ndërtuara ndonjëherë. Sipas të dhënave të disponueshme, ajo mund të mbajë deri në 10 koka bërthamore të rënda ose edhe më shumë koka bërthamore MIRV më të vogla, d.m.th. koka bërthamore që janë të ndara dhe godasin objektiva të ndryshëm në të njëjtën kohë.
Kjo do të thotë që një Sarmat i vetëm teorikisht mund të godiste disa qytete ose baza strategjike të ndryshme në një lëshim të vetëm dhe këtu qëndron rëndësia e vërtetë e kësaj rakete. Nuk është një armë taktike beteje. Është një armë apokalipsi bërthamor.
Pse konsiderohet kaq e rrezikshme?
Arsyeja pse Satan II është kaq e frikshme nuk është vetëm fuqia e saj, por edhe mënyra e funksionimit.
Rusia pretendon se raketa mund të ndjekë trajektore të paparashikueshme, madje edhe shtigje suborbitale përmes Polit të Jugut, duke shmangur kështu shumicën e sistemeve amerikane kundër raketave që janë të orientuara në veri.
Përveç kësaj, ekziston mundësia e transportimit të automjeteve hipersonike Avangard, të cilat pasi të rihyjnë në atmosferë mund të ndryshojnë kurs me shpejtësi të jashtëzakonshme. Kjo e bën kapjen e tyre jashtëzakonisht të vështirë. Moska në thelb po përpiqet të sigurojë që edhe nëse merr një sulm bërthamor, do të jetë në gjendje të hakmerret duke shkatërruar kundërshtarin. Kjo është baza e frenimit bërthamor.
Rusia gjithashtu pretendon se Sarmat ka një rreze veprimi deri në 18,000 kilometra, ndërsa disa deklarata kanë përmendur distanca edhe më të mëdha. Kjo praktikisht do të thotë se mund të godasë objektiva pothuajse kudo në botë. Nga Moska në Uashington ose Londër, koha e reagimit do të ishte jashtëzakonisht e shkurtër.
Problemet dhe Dështimet
Edhe pse propaganda ruse e paraqet Satan II si një superarmë të pandalshme, realiteti është më i ndërlikuar. Programi është përballur me disa vonesa dhe dështime. Disa teste në vitet e mëparshme kanë dështuar në mënyrë spektakolare, me një lëshim që madje shkaktoi një krater të madh në silonë e lëshimit.
Kjo i ka bërë disa analistë perëndimorë të besojnë se Rusia mund të jetë duke e ekzagjeruar për atë se, sa i maturuar është në të vërtetë sistemi. Megjithatë, edhe nëse raketa nuk është ende 100% e aftë, fakti që Moska po vazhdon testimin dhe investimin e shumave të mëdha në program tregon sesa e rëndësishme është ajo për strategjinë e vendit.
Informacionet e fundit madje sugjerojnë se Rusia ka kryer një tjetër provë të suksesshme dhe po përshpejton hyrjen e saj në shërbim operativ brenda vitit.
Si krahasohet me SHBA-në?
Shtetet e Bashkuara kanë gjithashtu raketa balistike ndërkontinentale jashtëzakonisht të fuqishme, siç janë Minuteman III dhe raketat Trident të nëndetëseve bërthamore. Por Sarmat është i ndryshëm sepse është shumë më i rëndë dhe i projektuar për një ngarkesë maksimale të kokave bërthamore.
Amerikanët i kushtojnë më shumë rëndësi saktësisë, besueshmërisë dhe shpërndarjes së forcave të tyre bërthamore. Rusia, nga ana tjetër, vazhdon të investojë në armë “superfuqie”, të cilat gjithashtu kanë një ndikim të madh psikologjik.
Për Moskën, Satan II nuk është vetëm një mjet ushtarak, por edhe një mjet projeksioni politik. Sa herë që paraqitet në publik, mesazhi për Perëndimin është i qartë: “Rusia mbetet një superfuqi bërthamore dhe mund të shkatërrojë çdo kundërshtar”.
Nëse godet një Kryeqytet Europian…
Ky është ndoshta skenari më i tmerrshëm. Nëse një Satan II do të godiste qendrën e një qyteti si Parisi ose Londra me një kokë bërthamore me fuqi të lartë, shkatërrimi do të ishte pothuajse i paimagjinueshëm.
Vala fillestare e goditjes do të rrafshonte zona të gjera brenda sekondash. Rrezatimi termik do të shkaktonte zjarre dhe djegie masive në distanca të gjera, ndërsa rrezatimi do të kontaminonte zona të tëra për vite me radhë. Qindra mijëra njerëz ndoshta do të vriteshin menjëherë, dhe viktimat totale mund të arrinin në miliona.
Dhe sigurisht, problemi i vërtetë nuk do të ishte vetëm shkatërrimi i një qyteti. Një sulm i tillë pothuajse me siguri do të çonte në një hakmarrje masive bërthamore nga NATO. Domethënë, në një luftë bërthamore të përgjithësuar nuk ka fitues.
Kjo është arsyeja pse armë të tilla ekzistojnë kryesisht si një mjet për pengim, kërcënim, frenim. Vetë ekzistenca e tyre supozohet të parandalojë përdorimin e tyre.
Source:
Russia Military Magazine
