Çfarë çmimi territorial presin turqit nga Rusia?
Erdogan kërkoi drejtpërdrejt dhe i ftohtë, në fjalimin e tij zyrtar në selinë e OKB-së, “rivendosjen e plotë të integritetit territorial të Ukrainës”, duke kërkuar në thelb tërheqjen e forcave ruse nga Ukraina Lindore.
“Lidhur me konfliktin ruso-ukrainas, shpresojmë sinqerisht që ai të përfundojë me ruajtjen e sovranitetit dhe integritetit territorial të Ukrainës. Ne vazhdojmë të punojmë me të gjitha palët në një përpjekje për të rivendosur sigurinë e lundrimit në Detin e Zi, për të siguruar sigurinë ushqimore dhe për të parandaluar përhapjen e konfliktit në rajonin më të gjerë. Do të doja të theksoja se sulmet e fundit ndaj anijeve tregtare në Detin e Zi, pavarësisht se kush i kryen, janë të papranueshme”, theksoi Erdogan.
Nuk ka më një aleancë aktive turko-ruse dhe nëse ka pasur një të tillë, ajo zgjati për një kohë të shkurtër, për shkak të interesave të përbashkëta.
Kursi i Turqisë është në kundërshtim të drejtpërdrejtë me atë të rusëve dhe do të provokojë një reagim ushtarak nga Moska në kohën dhe në kushtet e duhura, siç janë dhe planet e Europës për një luftë të re ruse, pas Luftës së Krimes, si në vitin 1857.
Ajo që kanë profetizuar Shenjtorët si Shën Paisios dhe Shën Kozmai, do të ndodhë e gjitha, veçanërisht një krizë lufte midis Rusisë dhe Turqisë, qartë për interesat e tyre dhe jo për grekët.
Sipas dëshmive të shumta, Shën Paisios kishte folur për një luftë të madhe në të ardhmen në të cilën Rusia do të luante një rol udhëheqës.
Erdogan zbuloi axhendën e tij të vërtetë kundër helenizmit në OKB
Kujtojmë se nga i njëjti podium i organizatës botërore, Erdogan solli përsëri kërkesa provokuese për njohjen e pseudo-shtetit në Qipro bazuar në “barazi sovrane”, ndërsa bëri referenca për çështjet e Egjeut, duke përgatitur opinionin publik për një krizë të mundshme me Greqinë.
“Edhe nëse ujku plaket dhe gëzofi i tij zbardhet, ai nuk ka ndryshuar mendje”, thotë proverbi i mençur grek që përshtatet në mënyrë të përkryer me planet e paligjshme të Turqisë në Detin e Zi, Krime dhe Kaukaz, së bashku me Egjeun dhe Qipron sigurisht.
SHBA-ja, Britania dhe elita perëndimore e duan Turqinë si një dash kundër Moskës
Komplimentet e pabesueshme të Trump në OKB për Erdoganin, duke thënë se ai është një “arrë e fortë” ishin “slogani” i përmirësimit të marrëdhënieve të Turqisë me establishmentin amerikan.
Deklaratat e Erdoganit nuk janë aspak të mira për Greqinë, në asnjë rast, pasi na tregojnë një klimë politike dhe ushtarake që i ngjan asaj të periudhës së Qipros në vitin 1974, në favor të turqve.
Por sjelljet e Trump-it me Erdoganin janë fjalë të mëdha dhe zero vepra.
Ankaraja, ka mbajtur lidhje të ngushta historike, kulturore dhe fetare me pakicën tatare në Krime dhe ka dënuar vazhdimisht aneksimin e gadishullit nga Rusia.
Ankaraja po udhëheq përpjekjet për të bashkuar botën turqishtfolëse (Azerbajxhan, Kazakistan, Uzbekistan, Kirgistan), gjë që i jep asaj ndikim të shtuar në Kaukaz dhe në Azinë Qendrore.
Ideja e përdorimit të Turqisë si një fortesë ose urë për botën turqishtfolëse i ka rrënjët në doktrinat klasike të gjeopolitikës amerikane.
Teoria e Zbigniew Brzezinskit (“Tavolina e Madhe e Shahut”): Ish Këshilltari i Sigurisë Kombëtare i SHBA-së e kishte identifikuar Turqinë (së bashku me Azerbajxhanin dhe Ukrainën) si një “bosht gjeopolitik” me rëndësi jetike.
Sipas këtij këndvështrimi, një prani e fortë turke në Kaukaz dhe Azinë Qendrore e pengon Rusinë të rivendosë ndikimin e saj perandorak dhe kufizon zgjerimin kinez (Iniciativa “Një Brez, një Rrugë”).
Dokumentet zyrtare të Departamentit të Shtetit përqendrohen në forcimin e sovranitetit dhe pavarësisë ekonomike të vendeve në rajon nga Moska dhe Pekini.
Në këtë kontekst, SHBA-të mbështesin në mënyrë indirekte korridoret rajonale (siç është Korridori Qendror për transportin e energjisë dhe mallrave), ku Turqia dhe Azerbajxhani janë nyjet qendrore, duke anashkaluar Rusinë. Europa, Pentagoni amerikan dhe Shtëpia e Bardhë e kanë Turqinë e sotme shumë lart në axhendën e tyre, me qëllim arritjen e planeve të tyre të reja.
Izraeli thotë se Turqia do të jetë Irani i ri, ndërsa politikat e Amerikës po thonë se Turqia mund të jetë Ukraina e re.
Source: UN Official Page
